مرکز تخصصی کامپیوتر

 

تا به‌حال فکر کرده‌ايد که چه ‌کسي قطعات حافظه را کنترل مي‌کند. قطعات آرزو دارند که از زير بار فشار حاصل از پردازش شانه خالي کنند، اما حافظه‌‌هاي حيوونکي اين آرزو را با خود به ‌گور خواهند برد چراکه تا عمل پردازش وجود دارد، سيستم نيازمند محلي براي ذخيره موقت داده‌ها خواهد بود.

فقط براي يادآوري عرض مي‌کنم که مادربردها از دو تراشه (Chip) با نام‌هاي پل شمالي (Northbridge) و پل‌ جنوبي (Southbridge) براي کنترل عمليات پردازشي و تبادل اطلاعات بين دستگاه‌ها و قطعات مرتبط با سيستم استفاده مي‌کنند. اگر به طرز قرارگيري مادربرد در داخل بدنه سيستم دقت کرده باشيد، ملاحظه خواهيد کرد که يکي از اين دو تراشه در بالا و ديگري در پايين قرار مي‌گيرند.

فکر مي‌کنم دليل نام‌گذاري اين دوتراشه موقعيت قرارگيري آنها باشد. در بين اين دو، پل‌ شمالي که بيشتر به چيپ‌ست مادربرد معروف است، نقش فرماندهي سيستم را برعهده ‌داشته و پل‌ جنوبي در نقش معاون ايشان ايفاي نقش مي‌کند. حافظه‌ها به‌صورت کامل توسط چيپ‌ست اصلي کنترل و مديريت مي‌شوند.

به بيان دقيق‌تر قسمتي از چيپ‌ست مادربرد، وظيفه کنترل فعاليت‌هاي مرتبط با حافظه و مديريت رابطه حافظه با پردازنده را برعهده دارد. پردازنده براي دسترسي به هر بخش از حافظه، درخواست خود را به‌صورت کتبي خدمت چيپ‌ست اصلي تقديم کرده تا اين امکان مهيا شود. لازم به ‌ذکر است که موارد درخواستي پردازنده توسط چيپ‌ست از حافظه دريافت و تحويل پردازنده خواهند شد.

تمام مادربردهاي مبتني بر پردازنده‌هاي Intel از اين شيوه استفاده مي‌کنند. اما شرکت AMD همزمان با معرفي پردازنده‌هاي 64 بيتي Athlon64 تغيير جالبي در اين شيوه اعمال کرد، بدين‌صورت‌ که کنترل‌گر حافظه را از داخل چيپ‌ست اصلي مادربرد خارج و آن را به داخل پردازنده منتقل‌کرد تا پردازنده، دسترسي مستقيم به محتويات حافظه داشته باشد. با اين شيوه، AMD واسطه‌گري و حق‌دلالي چيپ‌ست اصلي را قطع کرد و با اين کار افزايش زمان دسترسي به داده‌هاي ذخيره شده بر روي تراشه‌هاي حافظه را توسط پردازنده موجب شد.

در همان زمان شرکت nVIDIA طي يک فرصت‌طلبي رندانه، بساط عيش‌ و طرب چيپ‌ست جنوبي (معاون‌ کلانتر) را در مادربردهاي مبتني بر پردازنده‌هاي 64 بيتي AMD بر باد داد و اعلام کرد که براي مديريت تمام قطعات و دستگاه‌هاي مرتبط با سيستم از يک چيپ‌ست منفرد استفاده خواهد کرد و البته اين‌ کار را نيز عملي کرد. اقدام nVIDIA نه‌تنها خللي به کيفيت سيستم‌هاي مبتني بر پردازنده‌هاي 939 پيني و 64 بيتي AMD وارد نکرد، بلکه پردازنده‌‌هاي 64 بيتي به کمک اين‌ شيوه نيروي دوباره‌اي گرفته و وارد حوزه‌هاي جديدي از پردازش شدند و اين‌چنين بود که جبهه تخاصم پردازنده‌هاي 64 بيتي AMD با پردازنده‌‌هاي Intel آرايش تازه‌اي به‌خود گرفت. عامل مهمي که در اين جبهه بر توان طرفين تاثيرگذار بوده، نوع حافظه‌هاي مورد استفاده است.

پردازنده‌هاي 64 بيتيAMD از حافظه‌ نسل DDR تا سرعت 533 مگاهرتز پشتيباني کرده و در آن ‌سوي ميدان، تمام پردازنده‌هاي Intel از حافظه‌هاي DDR و DDR2 پشتيباني مي‌کنند. البته پردازنده‌هاي جديد دوهسته‌اي Intel فقط از DDR2 تا سرعت 1024 مگاهرتز حمايت مي‌کنند. دقت داشته باشيد که توسعه حافظه‌ها کمي از قابليت‌هاي پردازنده‌ها عقب‌تر است. سريع‌ترين حافظه DDR2 موجود در بازار از سرعت 800 مگاهرتز پشتيباني مي‌کند. ناگفته نماند که AMD براي عقب نماندن از غافله در اقدامي ناشي از ناچاري سوکت پردازنده‌هاي خود را از 939 پيني به M2 تغيير داد و هم‌زمان با نمايشگاه بزرگ Computex 2006 تايپه اقدام به عرضه پردازنده‌هاي جديد با اين سوکت کرد که علاوه بر پشتيباني از حافظه‌هاي DDR2 از معماري ساخت 65 نانومتري نيز پشتيباني مي‌کنند.

نسل جديد حافظه‌هاي SDRAM با نام QDDR در مرحله مطالعه است که تا سه ‌سال آينده نتيجه آن اعلام خواهد شد. جديدترين نسل حافظه‌هاي SDRAM با نام DDR3 SDRAM توسط Intel درحال توسعه است و جايگزين DDR2 خواهد شد.

 

 

منبع : www.pcemruz.net

 

لطفا با نظرات گران بهایتان ما را در جهت بهبود سطح کیفی پی سی امروز یاری کنید.